Ostatnia dekada

          „Czujemy się zaszczyceni, że byliśmy częścią historii tej szkoły". „Łza się w oku kręci ..." - mówią odwiedzający po latach swą szkołę dawni uczniowie. Podobne zdania wypowiadają na swych zjazdach wszyscy absolwenci „mechanika"- jak szkołę nazywano przed laty i po dzień dzisiejszy -a także dawni nauczyciele, rodzice uczniów, goście. Nierzadko dawni absolwenci przychodzą ze swymi dziećmi zapisać je do swojej szkoły. Można zauważyć ich wzruszenie i jakąś dumę, gdy opowiadają : „tu była nasza klasa, a tam sala internatowa, w tej sali zdawałam maturę, tu siedziałem w ławce". Nie wszyscy z tych, którzy odwiedzają szkołę, by wspominać swe szkolne lata, rozpoznają swoją dawną szkołę, szkołę „na górce".

          Od kilkunastu lat budynek przechodził wiele adaptacji i modernizacji, coraz więcej sal lekcyjnych zmieniało swój wygląd i przeznaczenie. Dzięki staraniom kierownictwa szkoły i decyzji finansowych Kuratorium Oświaty w Nowym Sączu, można było w połowie lat 90-tych rozpocząć i wykonać prace remontowe oraz adaptacyjne.

Kolonia polonijna

Wsparcia prowadzonych robót, poprzez swych pracowników, absolwentów szkoły, udzieliły także FM „Glinik" i Rafineria Nafty „Glimar". Nie bez znaczenia była szczera pomoc ze strony rodziców uczniów, rady pedagogicznej, pracowników, przyjaciół szkoły. W ramach organizowanych od 1984 roku kolonii letnich dla dzieci i młodzieży Polonii Zagranicznej pozyskano z funduszy „Towarzystwa Polonia" - obecnie „Wspólnota Polska"- znaczące środki finansowe na remont i wyposażenie internatu.

          Z dużą nadzieją „na lepsze" oczekiwaliśmy wdrożenia zapowiedzianej reformy administracyjnej. Od l stycznia 1999 roku szkoła stalą się jednostką, dla której organem prowadzącym jest Powiat Gorlicki. Teraz władze lokalne, mając na względzie potrzeby edukacyjne młodzieży, tradycje szkoły, doceniając jej rolę dla środowiska lokalnego, swoimi głęboko przemyślanymi decyzjami stanowić będą o rozwoju i jej organizacji.

          Przebudowa gospodarcza państwa, przeprowadzana po 1989 roku, zmieniła znacznie rynek pracy, powodując konieczność stopniowego dostosowania kształcenia zawodowego. Uwzględniając lokalne potrzeby, zmieniającą się sytuacją finansowo - gospodarczą zakładów pracy, a także wychodząc naprzeciw potrzebom młodzieży wiejskiej, rozpoczęto w szkole przygotowania organizacyjno - programowe do zwiększenia liczby oddziałów szkół średnich stanowiących obecny Zespół Szkół.
          Szybko postępujące przemiany technologiczne w gospodarce stały się sygnałem do zmiany dotychczasowego myślenia o proporcji kształcenia na poziomie zawodowym w stosunku do kształcenia na poziomie średnim.
          Dlatego w roku 1990 decyzją ówczesnego Wojewody Nowosądeckiego utworzono w tutejszym Zespole - Liceum Ogólnokształcące. Początkowo z liczbą dwóch oddziałów klas pierwszych, jednakże już w czerwcu tego roku, po egzaminach wstępnych, za zgodą Kuratorium Oświaty otworzono 5 oddziałów, a szkoła uzyskała pełną akceptację w środowisku lokalnym i cieszy się po dziś dzień dużym zainteresowaniem młodzieży. Z chwilą utworzenia Liceum Ogólnokształcącego zaniechano naboru do klas pierwszych ZSZ i ZSZ dla pracowników młodocianym. Ostatni absolwenci tych szkół opuścili mury cenionego w środowisku przez lata „mechanika" w czerwcu 1993 roku.

          W roku 1991, na wniosek Rady Pedagogicznej, decyzją ówczesnego Kuratora Oświaty w Nowym Sączu nazwa szkoły „Zespół Szkół Mechanicznych im. Ignacego Łukasiewicza" w Gorlicach została zmieniona na „Zespół Szkół Nr l" z zachowaniem imienia Patrona Szkoły. Dalszy rozwój szkoły to sukcesywna zmiana profilu kształcenia zawodowego od kierunków mechanicznych do kierunków elektrycznych oraz utworzenie w 1994 roku Technikum Zawodowego o zawodzie technik ochrony środowiska, co w znacznym stopniu podyktowane było brakiem miejsc pracy dla absolwentów kierunków mechanicznych. Znaczącym efektem pracy organizacyjno-programowej nauczycieli było przygotowanie i wdrożenie autorskich programów nauczania do informatyki i biologii z higieną, ochroną środowiska i elementami ekologii w Liceum Ogólnokształcącym.

          Dzięki wsparciu warsztatów szkolnych i zaangażowaniu nauczycieli przedmiotów zawodowych utworzono od podstaw pracownię elektryczną, której wyposażenie to w większości prace dyplomowe uczniów Liceum Zawodowego i Technikum Zawodowego. Przy znacznej pomocy rodziców i Kuratorium Oświaty zostały utworzone dwie pracownie komputerowe do nauki informatyki, jak na ówczesne czasy wyposażone w wysokiej klasy komputery klasy IBM PC.

          l stycznia 1994 roku decyzją Kuratora Oświaty w Nowym Sączu warsztaty szkolne Zespołu Szkól Nr l wraz z kadrą pedagogiczną i pracownikami zostały przekazane do Zespołu Szkół Technicznych (dawna Zasadnicza Szkoła Zawodowa Przyzakładowa FM „Glinik"). Zespół Szkół Nr l tworzą wówczas szkoły: Technikum Zawodowe 5-letnie, Technikum Zawodowe 3- letnie, II Liceum Ogólnokształcące i Liceum Zawodowe. W maju 1996 roku po raz pierwszy mury szkoły odwiedził Ordynariusz Diecezji Rzeszowskiej JE. ks. bp. Kazimierz Górny. Wspaniały gość, onieśmielona młodzież, ogólna radość, życzenia, kwiaty. Wypowiedziane wtedy słowa błogosławieństwa przeplatały się ze wzruszeniami i życzeniami dla uczniów oraz nauczycieli.
          Chlubne tradycje szkoły nie tylko dodają świetności, ale przede wszystkim zobowiązują do realizowania najlepszych i uniwersalnych wartości ujętych w Statucie Szkoły:
          „Nauczyciele mają pomagać młodzieży w rozwoju intelektualnym, fizycznym i moralnym. Uczniowie natomiast winni systematycznie pracować swego intelektu oraz zdobywaniem wiedzy, angażować się w, budować swoją osobowość w oparciu o wartości humanizmu. Celem, do którego każdy powinien zmierzać, jest to, aby był człowiekiem prawym, posiadającym rzetelną wiedze, przygotowanym do godnego i mądrego życia ".
          Tradycja, wspaniałe wzory absolwentów, listy wykazów osiągnięć osiągnięć szkolnych - to na początku deprymuje przychodzących co roku piętnastolatków, którzy jednak już po kilku miesiącach nauki odnajdują swoje miejsce w szkolnej społeczności, zapisując kolejną kartę dziejów szkoły.
          Przychodzą właśnie tu. do dawnego „mechanika", szkoły z tradycjami, gdzie w szkolnej wspólnocie „każdy jest osobą" - człowiekiem, który świadomie w tej społeczności się znalazł i zdecydował się na jej współtworzenie. Szkolny obyczaj przewiduje „otrzęsiny", po tym ślubowanie, później to już uczniowska codzienność, jakże ciekawa i barwna, bo nieraz w pomysłach i rękach uczniów.

          W szkolnym kalendarzu przeplatają się obchody świąt państwowych, spotkania z okazji ślubowania uczniów klas pierwszych, Dzień Nauczyciela, Dzień Patrona Szkoły, szkolna Wigilia, uroczyste pożegnanie absolwentów. Aula szkoły była i pozostanie świadkiem uroczystości szkolnych, zabaw i maturalnych emocji. Do tradycji należą szkolne Korowody witające pierwszy dzień wiosny, radość dziewcząt obdarowywanych kwiatami w Dniu Walentynek, a także Święto Sportu Szkolnego.
          Nasi uczniowie to uczestnicy i laureaci wielu olimpiad i konkursów przedmiotowych: Turnieju Wiedzy o Wynalazczości, Turnieju Młodych Mistrzów Techniki, Olimpiady Ekologicznej, Historycznej, Informatycznej, Wiedzy o Parlamentaryzmie, Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym, festiwali poezji śpiewanej, konkursów recytatorskich i plastycznych. Młodzież naszej szkoły z powodzeniem występuje w zawodach sportowych różnego szczebla.
          W ramach pracy wychowawczej „Ignacy Łukasiewicz - patronem naszej szkoły" młodzież pod opieką nauczycieli organizowała sesje popularnonaukowe o tematyce: „Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowego", „Życie i praca Ignacego Łukasiewicza", w których uczestniczyli przedstawiciele Rafinerii Nafty, FM „Glinik", PPNiG oraz młodzież Szkoły Podstawowej w Kobylance noszącej imię Ignacego Łukasiewicza. Dzięki Nadleśnictwu Gorlice i przy współpracy szkoły z Urzędem Miasta w Gorlicach, uczniowie Technikum Ochrony Środowiska pod opieką nauczycieli organizowali sesje popularno-naukowe o tematyce: „Fauna i flora Magurskiego Parku Narodowego".
          W 1994 roku szkoła nawiązała współpracę z Gimnazjum w Sankt Peter Ording w Niemczech, której program obejmuje wymianę językową młodzieży.
          Stypendia Prezesa Rady Ministrów za wyniki w nauce i szczególne uzdolnienia otrzymują uczniowie: w roku szkolnym 1997/98-Przemysław Nagay, Przemysław Kułyk z LO, Renata Dziadzio z TZ, w roku szkolnym 1998/99- Anna Krzysztoń z LO, w 1999/ 2000- Sylwia First z TZ, Anna Krzysztoń z LO.
          Wielkim wyróżnieniem dla szkoły było przyznanie w 1992 roku stypendium z Fundacji im. S. Batorego na roczny pobyt ucznia Bogusława Potoka w szkole gimnazjalnej w USA.

          Dlatego my nauczyciele i wychowawcy jesteśmy / nimi i dla nich, gdy przychodzą z troskami swych piętnastu czy osiemnastu lat i gdy nieśmiało, a jednak ufnie przynoszą swoje życiowe rozterki szukając pomocy. Może wtedy trochę łatwiej młodemu człowiekowi, uczniowi, gdy widzi, że jego nauczyciel zamyśla się i nieraz sięga do słów Edwarda Burkę, brytyjskiego męża stanu z XVIII wieku: „Przykład jest szkołą dla wszystkich ludzi, w żadnej innej nie będą chcieli się uczyć".
          Zamykające się półwiecze naszej szkoły to także stopniowe wdrażanie reformy systemu edukacji, jakże trafnie zapoczątkowane przeprofilowywaniem kierunków kształcenia zawodowego w 1990 roku. Podjęte wyzwania z początku lat 90-tych gwarantować będą łatwiejsze dostosowanie się szkoły do nowej koncepcji kształcenia ogólnego i zawodowego. Otwartość nauczycieli na współczesne problemy i zdobywana przez nich szeroka wiedza są warunkiem zrozumienia zachodzących społecznych przemian w sferze rozwiązywania szkolnych problemów.